Een baby wordt niet geboren met de angst om zijn schreeuw te laten horen. Een pasgeborene roept gewoon. Hard, vaak, en zonder enige zorg over de juiste toon, het juiste moment of wat de buren ervan vinden. We worden geboren met een stem die zich niet favraagt of ze wel mag klinken. En toch ligt een grote groep volwassenen 's nachts wakker van een toespraak van vijf minuten.
Wat is daartussen gebeurd? Natuurlijk worden we niet allemaal hetzelfde geboren. De een is van nature spontaan, de ander terughoudend. Introvert of extravert, gevoelig of robuust. Dat is temperament, en daar is niets mis mee. Maar spreekangst is geen temperament. Het is vaak iets dat je onderweg hebt geleerd. Ergens leerde je dat het beter was om stil te zijn. Dat je verhalen niet belangrijk genoeg waren. Dat je kleiner moest worden.
Wat spreekangst ondertussen kost
Spreekangst werkt stil. Niet luidruchtig, niet dramatisch, maar het neemt langzaam dingen weg zonder dat je het meteen merkt. De uitnodiging om te spreken die je beleefd afslaat. De vergadering waarin je je idee voor je houdt omdat je niet weet hoe je het binnen moet brengen. De promotie waarop je niet solliciteert omdat er presentaties bij komen kijken. Het netwerkmoment dat je vermijdt, het webinar dat je liever niet leidt, de mail die je verstuurt in plaats van de telefoon te pakken. Een stille opeenstapeling van keer op keer kleiner kiezen. En het meest besluipende: je begint te denken dat het gewoon zo is. Dat dit jou is. Dat je deze persoon altijd al bent geweest.
Maar dat is niet zo
In ruim twintig jaar werk met mensen met spreekangst heb ik één ding ontdekt: het probleem zit nooit in een gebrek aan talent, kennis of intelligentie. Het zit in de ruimte die je jezelf niet meer durft te geven. Die ruimte is er nog wel. Alleen bedekt door oude verhalen, door schaamte, door een innerlijke stem die ooit besloot dat het veiliger was om klein te blijven.
Onder al die lagen is je stem er nog gewoon. Net als toen je geboren werd. Je hoeft niet iemand anders te worden. Je hoeft alleen maar terug te vinden wie je al was, voordat je leerde stil te zijn. Dat is waar mijn werk over gaat. Niet over tips en trucs, niet over 'gewoon doen', maar over de weg terug naar die stem die er altijd al was.
Susan Cain, auteur van Quiet, oefende een vol jaar voor haar TED-talk. Niet om iemand anders te worden, maar om haar eigen stem in dat licht te laten staan. Kijk maar:
Verder lezen
Soms leer je al vroeg dat het veiliger is om stil te zijn, je aan te passen of niet te veel ruimte in te nemen. In De Kleine Professor en de Grote Gevolgen lees je hoe zulke oude overlevingsstrategieën later nog kunnen meespelen bij spreken voor een groep.
Meer over mijn begeleiding vind je bij Mijn aanpak. Heb je een vraag, bel of mail me gerust.